Pożegnanie

W końcu przyszła wiosna

Przyszła i nie pozwala ci zostać.

Nie zamykaj oczu, otwórz, proszę zostań

Nie zostawiaj mnie, nienawidzę rozstań.

Nie umieraj, nie możesz,

Obiecałaś, że z setki nie spuścisz.

Dobrze wiesz, że tych co kłamią

Nazywa się „oszuści“

Nie umieraj

Kto będzie skórą cienką jak pergamin

Gładził moje włosy kiedy przyjdę z kłopotami?

Nie zostawiaj mnie

Kto kiedy zadzwonię

Będzie czekał na mój głos po drugiej stronie?

Kto drugi mógłby jeść tylko placki ziemniaczane?

Kogo fryzjerka Danusia będzie czesać w soboty nad ranem?

Kto będzie krzyczał na mnie, że tak dawno u niego nie byłam?

Kto mi powie w oczy, że znowu przytyłam?

Popatrz na mnie i powiedz, że nie umrzesz

Potrzebuję cię z krwi i kości

Tylko wtedy można śpiewać i mówić mi mądrości.

Przyszła wiosna, niedługo będzie lato

Posiedzimy na ławce pod blokiem

Co ty na to?

Nie odchodź, nie ty

Tobie nie wolno

Proszę nie mów nikomu,

Że widzisz moje łzy kiedy pytasz

Czy wracamy do domu.

Byłam niedawno nad ziemią, leciałam samolotem

Mogę ci opowiedzieć, na pewno opowiem ci potem

Byłam nad ziemią

I jest tylko ziemia

Jedenaście kilometrów nad nią – nic

I jeszcze wyżej też nic nie ma.