piję.                                                                                            z myślami się biję.                               odkryłam,                                                    że na skutek tych przemian,                                                      to nie was,                                                                        tylko mnie                                             nie ma.                                                           siedzę.                                                   owszem, piję                                                              zapytanie wasze wyprzedzę.             odkryłam                                               w przeciągu ostatnich dni,                 ze to nie nam źle,                                                                     tylko mi.                                                                piszę.                                                                        nie mam do kogo mówić,                                                                                                                     więc piszę.                                                                                                                                                                                                               słów nie wypuszczam.                                                                                               po co maja psuć tę ciszę.                                                                                                nie płaczę.                                                                                        po co mi płacz?                                                                                         zastanowię się.                                                                                                                                              zobaczę.                                                                                                            policzki wilgotne?                                                                                             to dziwne...                                                                    myślałam, że nie płaczę...                                                                              

15.

Wracałam do domu w bardzo bliskiej, acz nieprzyjemnej, styczności z panem o nieprzeciętnym zapachu. Zastanawiałam się nawet przez chwilę czy nie zwrócić pierogów pochłoniętych niewiele wcześniej w barze słonecznym, ale byłam zbyt zmęczona żeby cokolwiek przeforsować w tej sprawie. Ostatecznie pierogi zostały ze mną, pan na szczęście nie. Pewien stary znajomy buntuje się, że chce rysunki. Zobaczę co da się zrobić. Czytałam dziś w ogóle o buncie. W mojej burżujskiej uniwersyteckiej, nówce nie ścmganej, otwartej miesiąc temu bibliotece. Jest tak burżujska, że nawet nie można wypożyczać większości książek. Te z literkami A B i te z czerwoną naklejką są tylko do wglądu tam przy stoliku. Zostają te z W, na które się nie natknęłam. Ale i tak miałam przyjemne popołudnie. Dowiedziałam się m.in., że: „trzeba znaleźć rację w sobie, jeśli nie można jej znaleźć nigdzie indziej”. Od Alberta Camus się dowiedziałam. Jeszcze parę innych rzeczy mi podsunął. Jutro może znowu pogadamy. Zacytuję jeszcze coś mądrego później, jeśli się uda.

14.

Jeżdżę. Cały czas. W różnych porach. I stoję. I myślę i dalej nie wiem gdzie ci wszyscy ludzie jadą, do cholery?! GDZIE jedzie grupa niepowiązanych ze sobą babć w wieku lat siedemdziesięciu o godzinie 7:30 i wcześniej? A gdzie jadą później? Dlaczego ludzie w pogodę taką jak dziś, w wolny dzień, decydują się na nieustanne użytkowanie linii 612? A tak w ogóle, to wolę dzieci. Ludzie nie są mili. Znaczy czasami są. Na przykład ja. Ale często nie są. I aż głupio się do kogoś uśmiechnąć, bo ma się wrażenie, że zapyta czemu się tak głupio cieszysz. Wiadomo, że i wśród dzieci trafi się malkontent, któremu a to przeszkadza czapka, a to nie chce siedzieć, a to właśnie chce siedzieć i jeszcze tysiące innych spraw ich świata. Ale. Jak już się trafi na takie dziecko z tych radosnych, to jakoś lepiej się robi na sercu. Zawsze się ma nadzieję, że mu już tak zostanie. Muszę przyznać, że takie roześmiane pół metra, czy tam nawet mniej, potrafi silnie oddziaływać na innych. Bo do dziecka to jakoś tak bardziej pasuje się uśmiechnąć dziewczynie, starszej pani pocmokać i powydawać inne nieartykułowane dźwięki, dziadkowi zdarzy się puścić oczko. W końcu jest pretekst do zaprzestania udawania poważnego, dorosłego człowieka. Bo przecież to dziecko. I jakoś się lżej jedzie. Dzisiaj na przykład jechał chłopiec z niebieskim balonem. W wieku nieciekawym, bo wczesno podstawówkowym, a więc tym pełnym okrucieństwa i złośliwości i przemądrzalstwa. No ale jechał sobie fajnie, aż nagle odkrył jak cudowną muzyką jest pocieranie paluchami biednego balona. Balon skrzeczał i jęczał i pół autobusu miało gdzieś tam pod jesiennymi kurtkami gęsią skórkę. Trochę to trwało, pojawiały się grymasy na twarzy tych, co to zawsze potrzebują wolnego miejsca i w ogóle nie lubią za bardzo. Nie wiadomo czego, ale widac, że nie lubią. Mały przestał. Może i byłam po wykładach i innych tego typu zmęczeniach, ale przebieg całego wydarzenia oceniam pozytywnie. Usłyszałam ostatnio, że głównie bazgrzę i narzekam na tą całą ekonomię. Otóż muszę powiedzieć, że Times New Roman to absolutnie nie bazgroły, ale pismo niemalże techniczne, zgodne z wymogami unijnymi. Poza tym to takie narzekanie dla narzekania. Prawdziwe piekło rozpęta się jak już nie zaliczę pierwszego semestru. Dziś zresztą panowie prowadzący mieli zdecydowanie dobrą kondychę. Pan na matematyce, po półtorej godziny wykładu na temat rzeczy niepojętych, stwierdził, że skończył tłumaczyć, a jest jeszcze trochę czasu i… napisał na tablicy TROCHĘ ZABAWY (chyba chciał nam dać trochę śmiechu na koniec), a poniżej:

    X= 4 3    + -2c 0        +   0  -2d

          0 0         c   0             0    d

Itd. Wszystko oczywiście w dużych nawiasach i tak ogólnie bardziej macierzowato. Było jeszcze kilka linijek, ale nie o to chodzi. Chciałam tylko pokazać jak to w życiu się zmieniają zabawy. Przyszło mi do głowy kilkanaście różnych pomysłów. Jak ciocia na imieninach wyciąga blok i zamiast kalamburów wykonuje napis „trochę zabawy”, a pod nim jakieś układy równań liniowych na przykład. Albo wodzirej na weselu. Wybiera chętnego z sali do konkursu i mówi mu „pokażę panu sztuczkę”, aż tu nagle wyciąga mu zza ucha kartkę A4 z napisem „trochę zabawy” i karze, dla tytułowej zabawy, rozwiązać zaistniałą na kartce złożoną sytuację kombinatoryczną. Pomijając takie chrzanienie o ciociach. Śmiechu było co nie miara! Zostało mi też trochę zabawy do domu, więc jestem pełna zapału. Tak jak to bywa z dobrą zabawą. Dodam jeszcze, że teoretycznie powinnam w tej chwili siedzieć na prawie, ale wolałam na tyłku.

mniemanie

Masz mnie
Jak mniemam.
Nie próbuj mnie
Zyskać
Z zamiarem
Stracenia.
Zachód.
Od słońca podpala się
Ziemia..
Stojąc na niej
Stajesz się świadkiem
Przemian.
Mniemasz
Że
Mnie masz.

13.

Co ja tam mogę. Nie znam się na życiu. Bo jak niby dobrze komuś doradzić, kiedy samemu się nie wie co i jak ze sobą. Krople walą mi o parapet. Zgodnie z przepowiednią. Miało zacząć padać w czwartek. I zaczęło. O 23:30, ale zawsze. Jakby w ostatniej chwili, byle by się sprawdziło. Są rzeczy niewątpliwie smutne. Czas kiedy wszystko wydawało się proste skończył się boleśnie. Nie żebyśmy się tego nie spodziewali. Po prostu, nie myśleliśmy o tym, a jeśli już, to zawsze z uśmiechem i jakąś wielką siłą i energią pomieszaną z nadzieją i wiarą, że przecież jak to nie będzie cudownie, jak wiemy, że będzie. No a tu popatrz jaki żart życia. ŻŻ. Krople walą. Chociaż ten parapet jakiś nie mój. W moim oryginalnym pokoju jakoś ciaśniej było, widok z okna ten typowy, pod górkę droga, a w niej dziury i początek parku. I woda spływała i zbierała się w dziurach i odbijała światło latarni. I pół człowieka nie szło i nie stało. I pomarańcza na tamtym parapecie też miała się jakoś o pół nieba lepiej. Nie powiem, że o całe, bo o wodzie do tej pory może tylko pomarzyć. No sama nie wiem. A tak w ogóle to naprawdę myślałam, że my wszyscy to już jakoś zawsze tak raczej razem. Że bez względu i bezwzględnie. Że przecież tacyśmy zaprzyjaźnieni i nierozłączni. Ale życie to jest życie. Nie odzywać się dwa miesiące? Nie ma problemu. Każdy chce się czuć ważny dla kogoś. Dlatego nam tak ciężko. Bo jak już ktoś mówi ci w twarz, że mógłby bez ciebie już zawsze, że to nie jest jakieś obowiązkowe i tak bezwzględne, jakim się wydawało, to jest tak na wskroś przykro. Tak okrutnie niemiło. Tak jakby nagle się zatracać, nie widzieć punktu zaczepienia. Przyjaźń i jej pochodne. Zawsze ktoś Cię zostawi. Chętnie i na długo. Byle zabolało. A potem powie ci, że mógłby na zawsze, że cię nie brakuje. Że pytanie o tęsknotę jest trudne. Oprócz innych, miłych i dobrych rzeczy, te jakoś zapadają. Zapadają i nie wyjmiesz. I ta wątpliwość, czy to jest do nadrobienia i na ile to szczere, a nie już jakieś zdradzieckie i dla czyjejś korzyści. Na ile to już nie jest obóz wroga. Najgorsze jest to, że dla innych potrafię trochę. I trochę za dużo. Że wybaczam, wracam i zabiegam. Zamiast czekać. Dlaczego nie czekam? Bo wiem, że niektórzy nie przychodzą, albo przychodzą i myślą, że to wystarczy. A skoro nie czekam, to może i nie mylą się aż tak bardzo. Ludzie. Jednostki o skomplikowanym wzorze. Są też tacy wieczni i trwali. Niosą w sobie ostatnio ryzyko zniknięcia. Ciężko wypośrodkować jakąś słuszność. Trudność sprawia nie tyle wypowiedzenie tego, co moim zdaniem jest w tej sytuacji najlepsze, ale odnalezienie właściwego rozwiązania przed samą sobą. Naprawdę nie wiem co byłoby czy mogłoby być najlepsze. Zazwyczaj się to wie. Ma się jakieś swoje, niekoniecznie słuszne, ale zawsze zdanie. Teraz nic. Bo co zrobić? Kiedy ma się bliskich tak jakoś pół na pół bardziej i należałoby wybrać, to musi być ciężko. Bo niby jak? Kto jest bardziej bliski, kto bardziej potrzebny… Stwierdzić, że bez kogoś to w ogóle możemy żyć, a bez kogoś innego to już raczej nie. Skąd my jesteśmy tacy bezwzględni, no ludzie. Nie wiem jak się to wszystko robi. Nie wiem jak się żyje w zgodzie z samym sobą. Nie wiem gdzie szukać tego, co nam potrzebne. Nie umiem doradzić. Ostatnio krzyczę, jestem drażliwa i nie lubię siebie. Nie cierpię tej bezradności. Nie cierpię, że nie mogę obiecać, że będzie dobrze. Nie potrafię po raz pierwszy. Wszystko wróciło niby na jakieś tam dawne tory, ale kogo ja chcę oszukać… Cholernie miękkie serce staje się jakby już nie do użytku. Przesadzono. Nie to nawet, że już nie umiem tak ufać. Tak prosto, dziecięco i pięknie. Ja chyba już tak nie chcę. Nie to, że ekonomia, ale jednak nie mam z tego zysku. A wręcz jestem stratna. Boli za mocno. Obiecałam sobie, dość odważnie, że jeszcze jeden błąd ludzki skierowany w moją stronę i wyjadę. Wiem, że mogę to zrobić. Zniknąć i nie być. Nie tutaj. I wracać gdzie indziej do nie mojego okna i nie mojego biurka, popisać, ponarzekać i położyć się spać. Wspomnieć o tym co było. Dwukrotnie. I żyć czym innym. Ostatnio brakuje mi chwil. Nie tyle tych, w których jakoś tam rozmyślam, co tych, w których mam czas i energię to uzewnętrznić. Nie tyle samotności, bo ona sama w sobie ma niewiele do zaoferowania, ale kilku samotnych chwil. Takich na wskroś pustych, co to nie trzeba mówić, patrzeć zbyt daleko i rozwarstwiać się, rozmieniać na drobne. Takich co się siedzi i uśmiecha do samego siebie. Albo i nie uśmiecha, ale przychodzą do głowy bzdury. I zbiera się siła na wiarę w lepsze jutro.  Jak jest…  ? Nie ufam. Nikomu nie ufam. I kłamię, że tego nie robię. Kłamię. Na okrągło.

12.

Czwartkowy poranek. Godzina 14:25. Zanim cokolwiek zrobię, postanawiam zebrać myśli. Sama przed sobą głęboko pochwalam tę decyzję.

11.

Nie wiem czy da się kogoś tak zmienić. Skąd pomysł? Jak 90% osób mojego pokroju… A nie, moment, przecież jestem wyjątkowa… A więc… Jak 90% dziewczynek w moim wieku, czuję się nieswojo i poniekąd nie na swoim miejscu i w ogóle poniewczasie. Otaczają mnie ludzie jakby nie tyle, że trochę inni, co całkowicie ode mnie różni. Tak do bólu. Studiuję nauki ściśle ścisłe, chociaż moje serce krzyczy, a nawet i duszy zdarza się zapłakać. Przerażenie, o którym wspomniałam wczoraj jakoś mimochodem, czując popołudniową wenę na jedno zdanie, odeszło. Pewnie czyha w zakamarkach jam ciała. Mówią mi, że: „Najważniejsze w życiu są fakty i liczby”, po czym uderzają ręką w stół, robią to nawet dwukrotnie (może dlatego, że nie ma odzewu od nożyc). Co ja na to? Oczy otwieram trochę szerzej niż zwykle, choć nie tak szeroko jak mogę w pełni. I myślę, że się nie dam. I że co oni tam wiedzą. I jeszcze im też trochę współczuję. Może dlatego, że nie współodczuwam. Faktem jest, że tam się nie zadomowię. Na tej ekonomii. Bądźmy szczerzy – ekonomistą to ja nie będę. W końcu mnie wyczują, otoczą i stłamszą. Pachnę im inaczej. Za mało jestem logiczna i spójna, przejawiam skłonności do buntu, nie asymiluję się, nie daję pogłaskać, ani oswoić. Może dlatego nie chcą mi wciąż dać legitymacji. Nie dam się. Nawet macierze mają w sobie wiersze. Znajduję punkty zaczepienia, dwuznaczność słów, przecieki humanizmu. Chwytam się ich rozpaczliwie, choćbym miała się poranić. Podobno jako wybitny menager powinnam mieć skłonność do ryzyka. A więc muszę się pochwalić – otóż posiadam! Halo, jestem na studiach tak matematycznych, że aż naprawdę boli, otoczona ludźmi tak twardo stąpającymi po ziemi, że aż mi gdzieś giną gdy spoglądam na nich sponad moich chmur. Stwierdziłam, że oprócz bełkotu, który tu nawet muszę przyznać, że dość systematycznie uskuteczniam, może powinnam od czasu do czasu rzucić czymś mądrzejszym niż mój chaos prywatny. Więc, jako że mam nie tylko sentyment, ale też i nawyk, który wpoiła mi, i tu znów zaskoczenie, szkoła, oglądam tę czy tą galę rozdania nagród Nike. Pierwsza niedziela października. Wygrał starszy pan, mało płodny pisarz i bez przygotowanej mowy na okoliczność odbierania nagrody. Na swój sposób ujmujący. Ale nie o nim chcę pisać. Żadnej z książek nominowanych jeszcze nie czytałam. Przypomniała mi się za to przemowa zeszłorocznego laureata i w sumie czemu nie, zacytuję. Po otrzymaniu statuetki oświadczył: „Wszystkim przyjaciołom życzę, żeby zawsze czuli to, co czują dzisiaj, wszystkim wrogom natomiast również życzę, żeby zawsze czuli to, co czują dzisiaj.”. Piękne. Idealnie oddaje naszą naturę, którą tuszujemy uśmiechem, wraz z którym nie śmieją się oczy. Nie oszukujmy się. Wróg to wróg. Życzy się mu źle, a jedyne co jest się w stanie dla niego zrobić, to udawać, że jest dokładnie odwrotnie. Przypomina mi się jeszcze „Śmierć czeskiego psa” Rudnickiego. Kakao i dużo podśmiechiwań z całej tej abstrakcji owych opowiadań i absurdu wydarzeń. I jeszcze fakt, że przyjemnie polecać, czytać jeden po drugim i móc rozmawiać i wspominać. I że każdy co innego pamięta mocniej. Przyjemnie wspominam wieczory, jeszcze licealne, przy tej książce. Jakoś wyjątkowo przyjemnie. Już sama nie wiem jak to jest ze zmianami w zakresie własnym. Taka trochę będzie kompozycja klamrowa, choc pewnie niejeden się już pogubił. Czy to tak, że jeśli się zmienić, to tylko my sami przez siebie i dzięki sobie, czy to raczej jednak inni potrafią nas zmienić, bo wytykają co trzeba bez ceregieli. Może zależy od chęci. Od tego jak bardzo chcemy się zmienić, czy też od tego jak bardzo chcą nas zmienić inni. I na ile temu komuś pozwalamy ingerować w bogactwo naszej duszy. Może nie zmieniamy się wcale, a może robimy to bezustannie. A może to świat się zmienia, lub wszyscy oprócz nas. A może ja już powinnam iść spać… 

I jeszcze pees.Częściowo odzyskuję fragmenty samej siebie zawarte w ludziach, którzy opuścili mnie na za długo. Częściowo się boję, że jestem mięczak i wybaczacz. Nie chcę zapeszać, więc dogłębniej i z puentą innym razem. Wiem, że powtórzyłam „zmieniać" po stokroć. Taki był zamysł. Oczywiście.

10.

Nie mam czasu żeby pisać. Chcą mnie tu wykończyć i zmienić. Nie boję się. Jestem przerażona...